آوا 25: روز طبیعت گرامی باد
نسخه چاپی

روزنوشت هاي آرمان و اميد 25 - رضوان سلماسي - 11 فروردین تا 17 فروردین

با عرض سلام و ارادت خدمت تمام شهروندان عزیز همدانی و تمام دوستان عزیزی که این روزنوشت ها را مطالعه میکنند.

سال 96 با تمام خوشی ها و ناخوشی هایش به پایان رسید و دفتری دیگر گشوده شد. امیدوارم که مجموعه روزنوشتهای من توانسته باشد بخشی از ابعاد کار خودم و سایر اعضا شورای شهر همدان را بر عموم شهروندان آشکار کند. مجموعه این روزنوشتها در سال 1396 بالغ بر 23 هفته شد و احتمالا در قالب کتابچه ای در آینده ای نزدیک تقدیم شما شهروندان نیز میگردد.

در سال جدید نیز به تشویق دوستان به این کار ادامه خواهم داد به این امید که چراغ راه آیندگان باشد. تشکر میکنم از تمام کسانی که به این روزنوشتها توجه کردند و شفاها و کتبا بازخورد دادند.

 

شنبه 11 فروردین 97

ولادت حضرت امیر، پیشوای عدالت طلبان مبارک باد

 

یکشنبه 12 فروردین 97

روز تعیین سرنوشت حاکمیت توسط مردم مبارک باد

 

دوشنبه 13 فروردین 97

روز طبیعت و سیزده بدر بر همه همدانی ها مبارک باد

 

سه شنبه 14 فروردین 97

صحن شورا: امروز شهردار و معاونین و مدیران شهرداری برای عرض تبریک سال نو در صحن شورای اسلامی شهر همدان حضور پیدا کردند. اعضای شورای شهر نیز ضمن عرض تبریک و خداقوت به شهردار و همکارانشان نکاتی را در خصوص عملکرد فعالیت های شهرداری در طول مدت زمان استقبال از بهار و در طول تعطیلات ارائه کردند.

به نظر من با توجه به زحمات بخش های مختلف شهرداری بخصوص سازمان سیما و منظر و فضای سبز شهرداری لزوم آموزش های شهروندی و فرهنگ سازی در راستای حفظ و نگهداری از امکانات و فضاهای ایجاد شده توسط همه شهروندان برای استفاده عموم مردم باید از اولویت های کاری شهرداری قرار گیرد. با ایجاد انگیزه و حساسیت در بین آحاد مردم میتوان نسبت به حفظ سرمایه و دارایی شهر که سهم همه مردم است عملکرد بهتری داشت. موضوع فوق در جلسه صحن از طرف من مطرح شد.

بعد از پایان جلسه صحن شورا به همراه شهردار و برخی از مدیران و معاونین برای دیدار آیت الله محمدی و عرض تبریک در دفتر و محل کار ایشان حضور پیدا کردیم. یکی از نقطه نظرات ایشان در خصوص مدیریت شهری انجام پروژه هایی در جهت رفاه حال مردم و به سرانجام رساندن پروژه های نیمه کاره بود که از طرف ایشان مطرح گردید.

 

چهارشنبه 15 فروردین 97

امروز ساعت 12 جلسه فراکسیون در دفتر دکتر مولوی برگزار گردید. موضوع جلسه انتصابات مدیران شهرداری بود. به نظر میرسد شهردار باید در همین روزها جابجایی مدیران شهرداری را اعلام کند که نمیدانم دلیل طولانی شدن موضوع چیست. در هرصورت من موضع شخصی خودم را در خصوص عدم ورود در انتخاب مدیران همچنان حفظ کردم اما قرار شد بعد از جلسه صحن، جلسه ای با حضور شهردار در این خصوص انجام پذیرد.

 

پنجشنبه 16 فروردین 97

امروز جلسه ای به میزبانی مرکز مطالعات و پژوهش های شورا در خصوص ابعاد طرح جامعه مدیریت شهری در دفتر مرکز برگزار گردید. در این جلسه برخی از اعضای شورا و چند تن از مدیران شهرداری حضور داشتند. این طرح توسط کمیسیون خاص امور کلان شهر تهران و سایر کلان شهرها در دستور کار قرار گرفته و از شهرداری تهران خواسته شده که با همکاری شورای شهر تهران و شورای عالی استانها مجدداً بررسی و مجدداً به دبیرخانه کمیسیون فوق ارائه گردد. شورای عالی استانها نیز طرح ها را برای بررسی به شوراهای مراکز استانها ارسال کرده و نظرات آنها را جویا شده بودند. بخشی از طرح فوق در جلسه امروز بررسی شد.

امروز جلسه ای در خصوص طرح پیشنهادی تعدادی از فعالین مدنی و علاقمندان به تاریخ و گذشته همدان در خصوص شناسایی، احیاء و مرمت و ایجاد بسترهای اقتصادی برای بناهای واجد ارزش همدان با حضور شهردار و معاونین ایشان و مدیر شهرداری منطقه 1 همدان در محل تالار قرآن همدان برگزار گردید. بعد از ارائه طرح توسط این عزیزان، آقای شهردار اعلام کردند بنابر صحبت های گذشته در خصوص حفظ و احیاء بافت های واجد ارزش علاقمند به ایجاد یک شرکت در راستای انجام این کار هستند و در حال ایجاد مقدمات اولیه آن می باشند. اما در خصوص طرح مذکور مقرر طرح با همکاری آقای دکتر درگاهی جهت بررسی و حمایت در اجرا یا در مرکز مطالعات شورا و یا شهرداری مطرح گردد.

امروز بعدازظهر در خدمت برخی دوستان و همکاران جهت دیدار و تبریک سال نو بودم.

 

نگاهی به سیزده بدر (برگرفته از ویکی پدیا)

سیزدَه‌به‌دَر سیزدهمین روزِ فروردین‌ماه و از جشن‌های نوروزیِ ایران است. در تقویم‌های رسمیِ ایران، بعد از انقلاب، این روز روز طبیعت نامگذاری شده‌است و از تعطیلات رسمی است. برخی بر این باورند که در این روز باید برای راندن نحسی، از خانه بیرون روند و نحسی را در طبیعت به‌درکنند. اما برای اثبات اینکه ایرانیان قدیم هم این دیدگاه را داشتند هیچ روایت تاریخی و قابل استنادی وجود ندارد. بعد از سیزده‌به‌در، جشن‌های نوروزی پایان می‌پذیرد.

باورهای مردم

هیچ سندی وجود ندارد که مردمان نسل‌های پیشین از نحسی «سیزده» سخن گفته باشند. شاید در یکی دو سده اخیر، به دلیل اینکه عدد ۱۳ در برخی دین‌ها و فرهنگ‌ها بدشگون پنداشته می‌شود، در ایران نیز این توجیهِ بی‌پایه را به سیزده‌به‌در افزوده باشند.

فلسفه سیزده‌به‌در

به‌طور کلی در میان جشن‌های ایرانی جشن «سیزده‌به‌در» کمی مبهم است، زیرا مبنا و اساس دیگر جشن‌ها را ندارد. در کتاب‌های تاریخی اشاره مستقیمی به وجود چنین مراسمی نشده‌است، اما در منابع کهن اشاره‌هایی به «روز سیزدهم فروردین» هست. گفته می‌شود ایرانیان باستان در آغاز سال نو پس از دوازده روز جشن‌گرفتن و شادی‌کردن که به یاد دوازده ماه سال است، روز سیزدهم نوروز را که روز فرخنده‌ای‌ست به باغ و صحرا می‌رفتند و شادی می‌کردند و درحقیقت با این ترتیب رسمی بودن دورهً نوروز را به پایان می‌رسانیدند.

تیر روز

در گاهشماری ایرانی، هر روز ماه، نام ویژه‌ای دارد. به‌عنوان مثال، روز نخست هر ماه، اورمزد روز و روز سیزدهم هر ماه تیر روز نامیده می‌شود و متعلق به ایزد تیر است. تیر در زبان اوستایی «تیشتَریَه» خوانده می‌شود، و هم نام تیشتر، ایزد باران می‌باشد. با توجه به اطلاق گرفتن نام ایزد باران، می‌توان گفت که تیر در نزد ایرانیان باستان نمادی از رحمت الهی بوده‌ است. تیر در کیش مزدیسنی مقام بلند و داستان شیرین و دلکشی دارد و جشن بزرگ تیر روز از تیرماه نیز که جشن تیرگان است به نام او می‌باشد.

نگاهی به ریشه اصلی جشن سیزده‌به‌در

روز طبیعت (سیزده‌به‌در) سنت ایرانیان باستان به مناسبت پیروزی ایزد باران بر دیو خشکسالی اَپوش می‌باشد؛ و از قبل از اشو زرتشت (۱۸۰۰ قبل از میلاد) مرسوم بوده، چنان‌که در کتاب «از نوروز تا نوروز» پژوهش و نگارش آقای کوروش نیکنام (نماینده مجلس زرتشتیان) ص ۴۱ و ۴۲ آمده. «سیزدهم روز از ماه فروردین، تیر یا تِشتَر نام دارد. ایزد تیر یا تشترکه در اوستا، یَشتی هم به نام آن وجود دارد ایزد باران است و در باور پیشینیان پیش از آشو زرتشت برای این که ایزد باران در سال جدید پیروز شود و دیو خشکسالی نابود گردد باید مردمان در نیایش روز تیر ایزد از این ایزد یاد کنند و از او در خواست باریدن باران نمایند. در ایران باستان پس از برگزاری مراسم نوروزی سیزدهم که به ایزد باران تعلق داشت مردم به دشت و صحرا و کنار جویبارها می‌رفتند و به شادی و پایکوبی می‌پرداختند و آرزوی بارش باران را از خداوند می‌نمودند. اکنون هم زرتشتیان از بامداد روز تِشتَر ایزد و فروردین ماه، سفره نوروزی را برمی‌چینند، خوردنی‌ها و مقداری آجیل و شیرینی‌های باقی‌مانده در سفره نوروز را با خود به طبیعت می‌برند، و شِشه سبزه‌های موجود در سفره را با خود برمی‌دارند و به دشت و صحرا و کنار چشمه‌ها یا آب‌های روان می‌روند. سبزه خود را در کنار جویبارها به آب روان می‌سپارند و آرزو می‌کنند که سالی پربرکت و خرم داشته باشند. تا پسین آن روز را بیرون از خانه هستند و در طبیعت و میان سبزه و صحرا به شادمانی می‌پردازند. (توضیح: در اسطوره‌های ایرانی، ایزد باران همواره به‌صورت اسبی با دیو خشکسالی که دیواپوش نام دارد در جنگ و مبارزه است و اگر تیر ایزد پیروز شود، باران می‌بارد و چشمه‌ها می‌جوشند و رودها روان می‌گردند و سرسبزی را به ارمغان می‌آورند.

دیدگاه‌هایی پیرامون نحس بودن سیزده

تا کنون هیچ تاریخ‌نگار و پژوهشگری دلیلی برای نحس بودن سیزده نوروز نیاورده‌است، بلکه وارون بر آن، بیشتر آنها روز سیزده نوروز را بسیار نیکو و فرخنده (سعد) دانسته‌اند. برای نمونه در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی، جدولی برای سعد و نحس بودن روزها وجود دارد که در آن برای سیزدهم نوروز که تیر روز نام دارد، واژه سعد به‌معنی نیک و فرخنده آمده‌است.

پیوند با مسیحیت

برخی از پژوهشگران بر این باورند که باور به نحس بودن عدد سیزده پیامدی است که از پیوند و همسایگی با جهان مسیحیت به زرتشتیان و پس از آنان به مسلمانان راه یافته‌است. بنیاد این باور این گونه است که یهودای اسخر یوطی یکی از دوازده حواری مسیح نقشه کشید تا وی را به مخالفانش تسلیم کند و قرار بر این گذاشت که هنگامی که وارد محفل مسیح شود، او را ببوسد تا دشمنان او از این راه او را شناسایی کنند و بدین‌سان مسیح دستگیر شد. از آنجا که یهودای اسخر یوطی سیزدهمین فردی بود که به جرگه مسیح و یازده شاگرد دیگرش درآمده‌بود و با پیوستن نفر سیزدهم بود که مسیح گرفتار و محاکمه و مصلوب شد، عیسویان عدد سیزده را شوم و بدشگون می‌دانند.

تعطیلی

سیزده نوروز در ایران تعطیل رسمی است.

بخشنامه ۱۳۴۷ خورشیدی

در بخشنامه ۱۰۱۶ مورخ اول آبان ۱۳۴۷ به کلیه وزارتخانه‌ها و موسسات و بنگاه‌ها و شرکت‌های دولتی و وابسته به دولت و بر طبق تصمیم جلسه مورخ ۱۶ اسفند ۱۳۴۶ هیئت وزیران، در فهرست تعطیلات رسمی در ایران؛ روز سیزده نوروز تعطیل رسمی اعلام شده بود.

واژه سیزده‌به‌در

مشهور است که واژه سیزده‌به‌در به‌معنای «در کردن نحسیِ سیزده» است. اما وقتی به معانی واژه‌ها نگاه کنیم برداشت دیگری از این واژه می‌توان داشت. «در» به‌جای «دره و دشت» می‌تواند جایگزین شود. به‌عنوان مثال، علامه دهخدا، واژه «در و دشت» را مخفف «دره و دشت» می‌داند. چو هر دو سپاه اندرآمد ز جای                   تو گفتی که دارد در و دشت پای

یکی از معانی واژه «به»، «طرف و سوی» است. مانند اینکه می‌گوییم «به فروشگاه». پس با نگاهی کلی می‌توان گفت واژه «سیزده‌به‌در» به‌معنای «سیزدهم به‌سوی در و دشت شدن» می‌باشد که همان معنی بیرون‌رفتن و در دامان طبیعت سرکردن را می‌دهد.

پیشینه

در کتاب‌های تاریخی پیش از قاجار اشاره مستقیم و دقیقی به وجود چنین مراسمی نشده‌است اما مهرداد بهار در کتاب «از اسطوره تا تاریخ» خود اشاره‌ای کوتاه به جشن و پایکوبی مردم در اماکن عمومی و حتی بی‌روپوش و روبنده در خیابان آمدن زنان در دوران صفوی می‌کند که این موضوع نزدیک به آیین‌های سیزده به در می‌باشد. عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من چگونگی انجام این مراسم در دوره قاجار را با جزئیات شرح داده‌است. ادوارد یاکوب پولاک هم درباره مراسم سیزده‌به‌در چنین می‌نویسد: سرانجام روز سیزدهم، یعنی آخرین روز عید فرامی‌رسد. مطابق با یک رسم کهن، گویا تمام خانه‌ها در چنین روزی معروض خطر ویرانی هستند. به همین دلیل همه از دروازه شهر خارج می‌شوند و به باغ‌ها روی می‌آورند.

آیین‌های سیزده‌به‌در

این رویداد دارای آیین‌های ویژه‌ای است که در درازای تاریخ پدید آمده و اندک اندک چهره سنت به خود گرفته‌است. از آن جمله می‌توان آیین‌های زیر را برشمرد.

  • گره زدن سبزه
  • سبزه به رود سپردن
  • خوردن کاهو و سکنجبین
  • پختن خوراک‌های گوناگون به ویژه آش رشته
  • پرتاب ۱۳ عدد سنگ به ویژه مناطق (کرد نشین)

سبزه گره زدن

یکی از آیین‌های این روز سبزه گره زدن است که بیش‌تر جوانان در این روز این کار را انجام می‌دهند. گره زدن سبزه به معنای گره زدن زندگی با طبیعت است که همیشه سبز و شاداب باقی بمانیم

فلسفه سبزه گره زدن

افسانه آفرینش در ایران و مسئله نخستین بشر و نخستین شاه و دانستن روایاتی درباره کیومرث حائز اهمیت زیادی است. در اوستا چندین بار از کیومرث سخن به میان آمده و او را اولین پادشاه و نیز نخستین بشر نامیده‌است. گفته‌های حمزه اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و الانبیا صفحات ۲۹–۲۳ و گفته‌های آثارالباقیه بر پایه همان آگاهی است که در منابع پهلوی وجود دارد. مشیه و مشیانه که دختر و پسر دوقلوی کیومرث بودند، روز سیزدهم فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند. در آن زمان چون عقد و نکاحی شناخته شده نبود آن دو به وسیله گره زدن دو شاخه مورد، پایه ازدواج خود را بنا نهادند و چون ایرانیان باستان از این راز بخوبی آگاهی داشتند، آن مراسم را - بویژه دختران و پسران دم بخت - انجام می‌دادند و امروز هم دختران و پسران برای بستن پیمان زناشویی نیت می‌کنند و علف گره می‌زنند. در مناطق کردنشین، در پایان روز سیزده‌به‌در ۱۳ عدد سنگ را به پشت سر پرتاب می‌کنند؛ بدین معنا که آرزو می‌کنند بلایا و نواحس از شخص دور شود و به‌ازای هر سنگ یک آرزوی نیک می‌کنند.

 

نوشته های مرتبط قبلی:


 


نظرات بازدیدکنندگان محترم
هیچ نظری یافت نشد
 
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی:    
آدرس ایمیل:    
متن نظر:    
   

 

کد امنیتی:  

 

 
 
جدیدترین عناوین خبری