برگزاری نشست جنبش دانشجویی/شکوری راد:جنبش دانشجویی در مقابل حزب جمهوری اسلامی از دولت مهندس موسوی حمایت کرد/صابری:جامعه غیر دموکراتیک نیازمند جنبش دانشجویی است
نسخه چاپی

نشست بررسی جنبش دانشجویی در گفتمان سه نسل به همت حزب اراده ملت ایران برگزار شد.

«علی شکوری راد» عصر یکشنبه در نشست "نگاهی به جنبش دانشجویی ایران" که به میزبانی حزب اراده ملت برگزار شد، اظهار کرد: ما شاهدان دوره هایی از جنبش دانشجویی ایران بودیم و از این روند روایت های مستقیم داریم. سال ۵۷ وارد دانشگاه تهران شدم که دانشگاه مادر بود. آن زمان تعداد دانشجویان کشور ۱۸۰ هزار نفر بود اما اکنون 20  برابر شده، با اینکه فضای دانشجویی از نظر کمیت به گستردگی امروز نبود ولی زنده و اثر گذار و در به روی دانشجو همه جا باز بود.

وی افزود: بیشترین کنش ها در دانشکده فنی و پزشکی بود. دانشجویان دانشکده فنی به صورت پیوسته تا مدرک فوق لیسانس را می گرفتند به همین دلیل دانشجویان این دو دانشکده سرآمد دانشجویان دانشگاه تهران بودند و نبض جامعه در دانشگاه می تپید.

شکوری راد گفت: دو هفته قبل از انقلاب دانشجو شدم، بعد پیروزی دانشگاه تعطیل شد. فعالیت های دانشجویان مسلمان در کتابخانه اسلامی دانشگاه بود و چپ ها در کتابخانه دانشجویی فعالیت می کردند. هر گروه هم کوی و خوابگاه خودشان را داشتنند. بعد از انقلاب اکثر دانشجویان به گرایش های سیاسی خاصی متمایل و هوادار گروهی شدند. ورودی های سال ۵۸ مشخص بودند به این صورت که مشخص بود هر دانشجو به کدام گروه تعلق دارد.

دبیرکل حزب اتحاد ملت یادآور شد: احزاب و گروه ها، انجمن های دانشجویی مختلفی را در دانشکده ها تشکیل دادند هر انجمن هم یک اتاق و یک دیوار برای نصب اعلامیه داشت. ولی انجمن های اسلامی خودجوش راه اندازی شد که بعد از تشکیل در بهار سال ۵۸، درتابستان سال ۵۸ بیشتر تحولات در کوی دانشگاه رقم می خورد.

وی افزود: جنبش دانشجویی فقط به مذهبی‌ها و چپ‌ها اختصاص نداشت اولین انجمن دانشجویان مسلمان توسط مجاهدین خلق طراحی شده بود. در این حین، انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها هیچ گروهی از بیرون نداشتند و خودجوش در دانشگاه‌ها تشکیل شدند و پس از تشکیل در بهار سال ۵۸ در تابستان سال ۵۸ بیشتر تحولات در کوی دانشگاه رقم می خورد.

این فعال اصلاح طلب ادامه داد: انجمن های اسلامی، دفتر تحکیم وحدت اول را شکل دادند و قبل از اعلام عمومی در اوایل سال ۵۹ اقدام به تسخیر لانه جاسوسی کردند بعد از مدتی دانشجویانی که بیرون از آن داستان بودند، دفتر تحکیم دوم را تشکیل دادند.

شکوری راد فعالیت انجمن اسلامی را در چند حوزه مختلف ارزیابی و خاطرنشان کرد: از پیروزی انقلاب تا انقلاب فرهنگی یک دوره است. دوره های بعدی فعالیت جنبش دانشجویی و دفتر تحکیم؛ از انقلاب فرهنگی تا باز شدن دانشگاه ها، باز شدن دانشگاه تا رحلت امام (ره)، از رحلت امام تا دوم خرداد و تا کنون بوده است. جنبش دانشجوئی ایران شرایط و اتمسفرهای مختلفی را تجربه کرد، که در این رهگذر فراز و فرودهای زیادی به خود دیده است.

وی افزود: چپ اسلامی به معنای طرفداری از اقشار ضعیف و علیه امپرایالیسم بود که روش، عمل و حرکت خود را از احزاب فعال چپ مارکسیستی می گرفتند.

شکوری راد خاطرنشان کرد: به روایت ها و تحلیل های مختلف در خصوص کم اثر بودن دانشجویان نقد دارم، جنبش دانشجویی در ایران خیلی اثر گذار بود ولی تقدیس نمی کنم به هر حال دانشجویان و روزنامه نگاران فقدان و خلا احزاب را پر می کردند که البته غیبت احزاب فراگیر و مستقل به فضای سیاسی آسیب زد،  ولی دانشجویان و روزنامه نگاران مجبور بودند بار زمین مانده بود را از زمین بردارند و شاهدیم در این دوره آن بار را زمین گذاشته اند.

وی افزود: زمانی انقلاب اسلامی پیروز شد دوره پر رنگ بودن ایدئولوژی بود، حتی سروش هم مسائل را ایدئولوژیک می دید. دانشجویان تحت مدیریت روحانیون و ذیل آن عمل می کردند و در مساجد دور هم جمع می شدند. هم قبل از انقلاب و حین انقلاب نبض کار را در دست گرفتند. جهاد سازندگی که خیلی موثر بود، توسط دانشجویان شکل گرفت که در زمان خودش حرکتی بزرگ و اثر گذار بود البته شاید نقد هایی هم به آن وارد باشد.

دبیرکل حزب اتحاد ملت، گفت: من در بطن ماجرا بودم و می توانم روایت های دست اول ارایه بدهم. دانشجویان قبل از انقلاب تحت تاثیر دکتر شریعتی و شهید مطهری بودند. بعد از انقلاب هم از آیت الله دستغیب تاثیر می گرفتند. بعد از انقلاب حزب جمهوری اسلامی و جامعه روحانیت مبارز انتخابات را می بردند آنها لیست می دادند و مردم رای می دادند. در انتخابات مجلس سوم دانشجویان لیست دادند مجمع روحانیون مبارز از آن لیست حمایت کرد و آن لیست یک پارچه رای آورد.

شکوری‌راد افزود: در انتخابات سال ۶۷ بحث فقر و غنا مطرح شد که پرچم آن در دست دانشجویان بود. دانشجویان به فکر تغییر و رقابت حداکثری بودند. تفکر چپ اسلامی به عهده دانشجویان بود و جناح راست دست حزب جمهوری اسلامی و جامعه روحانیت مبارز بود و دانشجویان با حضرت امام (ره) و چپ اسلامی ارتباط داشتند چون جناح چپ دولت موسوی را دولت مارکسیستی می دانستند.

 وی ادامه داد: چرا چریک های مدافع خلق و مجاهدین خلق متناظر دانشجوئی خود را ایجاد کرد؟ در سال ۶۲ و ۶۷ در دفتر تحکیم بودم کنش های سیاسی ما مستقل بود. دفتر تحکیم در دوره اول از هاشمی اعلام حمایت کرد ولی ۱۶ بند شرط گذاشت. به عنوان مثال وقتی خودروهای پرو ۴۰۵ در دوره هاشمی وارد کشور شد، دانشجویان مخالف بودندچون این خودروها را بخش جامعه بود می توانست استفاده کند و حتی می گفتند یک دستگاه از این ماشین را در خیابان آتش بزنیم که مخالفت خود را اعلام کرده باشیم.

شکوری راد خاطرنشان کرد: در مجلس ششم روزنامه نگاران به حدی سیاسی شده بودند که لیست مستقل دادند، چرا اینگونه شد؟ چون بار احزابی را به دوش می کشیدند که وجود نداشتند. قبل از رحلت امام (ره) در ملاقاتی که دفتر تحکیم وحدت با رهبری داشت من حاضر بودم، دانشجویان علیه طبرزدی شکایت کرده بودند که ایشان مخالف بود و فرمودند؛ می خواهید علیه یک دانشجو شکایت کنید؟

 

احمد زیدآبادی نیز در این نشست اظهار داشت: در دوره ای که ما دانشجو بودیم، دانشجویان سه دسته بودند، عده ای دنبال شغل بودند. گروهی دیگر چشم و گوش هیات حاکمه بودند که انجمن های اسلامی را شامل می شد و آنها مراقب بودند اساتید علیه نگاه حاکم چیزی نگویند.
 
وی خود را عضو گروهی از دانشجویان اعلام کرد که می‌خواستند فارغ از این فضای سنگین حاکم بر دانشگاه فعالیت کنند.

زیدآبادی با اشاره به شکل گیری مجمع روحانیون مبارز و انشعاب از جامعه روحانیت مبارز ادامه داد: در دوران دولت سازندگی، فضا به نفع چپ اسلامی چرخید و جریان چپ غالب با دیگر گروه ها اصطکاک هایی پیدا کرد.

وی به تلاش های دولت سازندگی برای حمایت از نگاه های متفاوت اشاره کرد و گفت: در دولت سازندگی، اقداماتی شد اما در نهایت خروجی آن علیه هاشمی رفسنجانی بود.
 
به گفته زیدآبادی در دوران اصلاحات، انجمن های اسلامی دانشجویان دچار دگردیسی شدند و مسایلی مثل حقوق بشر و حقوق زنان هم به شعارهای آنها اضافه شد.

وی با تعریف دانشجو به عنوان کسی که علت حضورش در دانشگاه، تحصیل است، افزود: چرا دانشجویان باید لوکوموتیو حرکت های مردمی باشند و فکر می کنم باید انتظارمان را از آنها پایین بیاوریم. در دوره های مختلف هم، دانشجویان معمولاً از بیرون تغذیه می شدند.

این فعال سیاسی با بیان این موضوع که خیلی از اقدامات دانشجویی برای کشور مشکل ایجاد کرده است، گفت: حدود حرکت دانشجویان باید مشخص باشد زیرا بخشی از مشکلات کشور نتیجه همین اقدامات دانشجویی است که به طور مثال، عده ای رفتند در سن کم، حرکت های مسلحانه راه انداختند.

وی افکار دانشجویان چپ اسلامی را تحت تاثیر افکار سروش عنوان کرد و گفت: افکار دکتر شریعتی و شهید مطهری با فضای فکری پیش از انقلاب همخوانی داشت و طرفدار نداشت و در این دوره، سروش از اقبال دانشجویان به خود استفاده کرد و از آنان ایدئولوژی زدایی کرد.

زیدآبادی، نظام فکری ایدئولوژیک را مانع از تلاش دانشجویان برای جستجوی حرف های جدید دانست و گفت: ایدئولوژیک ها خود را آگاه به همه چیز می دانند و دیگر نیازی به دانستن نمی دانند.

وی به گزینش در دانشگاه ها در اوایل انقلاب نیز اشاره کرد و یادآورشد: بعد از فوت امام (ره) فضای اختناق و درگیری جناح ها ادامه داشت تا اینکه در دوره‌ای هم خط امامی ها پیروز شدند.

این فعال سیاسی در ادامه به تاثیرپذیری دانشجویان از فضای بیرون دانشگاه پرداخت و گفت: هر کدام از احزاب، دانشجویانی که در خط آنها باشند را فعال دانشجویی می دانند.

زیدآبادی معتقد است که دانشجویان خط امام با هدف تکثرگرایی فعالیت نکردند و این اقدامات نتیجه دعواهای جناح های داخل نظام بود.

این فعال سیاسی درعین حال افزود: دانشگاه نباید محل جولان گروه های سیاسی شود و دانشجو باید درس بخواند.

وی دلسردی دانشجویان کنونی برای فعالیت های سیاسی را یادآور شد و گفت: افزایش تعداد دانشجویان فاجعه آمیز است و دیگر دانشگاه اهمیت خود را از دست داده است.

این فعال سیاسی، دانشگاه های امروز را به مدرسه تشبیه کرد و ادامه داد: از این مدارس نباید انتظار فعالیت دانشجویی داشت. این دانشجویان چطور می توانند رسالت تاریخی دانشجویی را بر عهده بگیرند.

وی ابراز امیدواری کرد که با تغییر شرایط، هم فعالیت های دانشجویی و هم فعالیت های سیاسی با تحرک جدیدی رو به رو شود.

دانشجویان بعد از انقلاب در خدمت قدرت بودند

سعید فائقی معاون فنی اسبق سازمان تربیت بدنی در دولت سازندگی نیز در این نشست گفت: بعد از ۲۸ مرداد ۳۲، مبارزات دانشجویی حرفه ای شد و همین موضوع باعث اثرگذاری آن ها گردید.

وی شعار برابری، برادری و آزادی را که شعار دانشجویان دوران پیش از انقلاب بود را شعار انقلاب فرانسه عنوان کرد و گفت: دو دوره فرصت طلبی هم در فعالیت های دانشجویی داشتیم که یکی انحراف مجاهدین خلق در اوایل سال های دهه ۵۰ بود که به همین خاطر همه می خواستند جوانانشان را از دست مارکسیست ها نجات دهند.

فائقی به تحصن مرحوم طالقانی در دانشگاه تهران اشاره کرد و گفت: در حالی که دانشجویان انقلابی در زندان بودند و دانشگاه ها را ترک کرده بودند، انقلاب در اختیار بچه مسجدی های درس خوان دانشگاه قرار گرفت و این دومین فرصت طلبی در دوره های حرکت های دانشجویی بود. وقتی دانشجویان زندانی به دانشگاه برگشتند چون خود را صاحب حق می دانستند با این فرصت طلب ها اصطکاک پیدا کردند.

وی دانشجویان بعد از انقلاب را ابزار نظام ارزیابی کرد و ادامه داد: ما پیش از انقلاب، هزینه می کردیم اما مطالبه ای نداشتیم و بعد از انقلاب، نظام دانشجویی در خدمت و شریک نظام بود و دانشجویان درگیر قدرت شدند.  

از شریعت عبور و به حقیقت پرداختیم

علی صابری دبیر سابق انجمن دانشجویان پلی تکنیک و دبیر حزب اراده ملت ایران، شاخه خراسان رضوی نیز گفت: هر چند ناآگاهانه اما ما در دوران فعالیت های دانشجویی از ایدئولوژی گذشتیم.  

وی، تاثیرپذیری دانشجویان از سروش را یادآور شد و افزود: اگر دکتر شریعتی برای قبلی ها شریعت را مطرح می کرد، سروش و شبستری ما را به سمت حقیقت سوق دادند و مسأله ما به جای شریعت حقیقت شد.

صابری از گرایش طیف علامه تحکیم وحدت به خرده جنبش ها در این دوران یاد کرد و گفت: جنبش های زنان و کارگران برای ما در این دوران اولویت پیدا کردند.

وی با بیان این موضوع که نسل ما به خاطر محدود شدن دوره لیسانس به چهار سال، عمق گذشته را نداشت، حاکم شدن حذف فیزیکی مخالفان در دوره دولت نهم را یادآور شد و ادامه داد: در اوایل دوره هفتاد، دنبال حمایت از خرده جنبش های اجتماعی بودیم و در دوره دولت نهم، فقط دنبال حفظ حیات بودیم.

صابری در خصوص این موضوع که آیا تشکل های دانشجویی، حزب هستند و باید از نامزدهای انتخاباتی حمایت کنند نیز گفت: نگاه ما به عنوان دفتر تحکیم وحدت طیف علامه، این بود که تلاش برای ساختن جهانی دیگر را کنار بگذاریم و دیده بان جامعه مدنی و حافظ آن شویم. به همین خاطر هم، طرح عدم مشارکت فعال را در انتخابات مطرح کردیم و دیگر لیست ندادیم و از لیست های انتخاباتی حمایت نکردیم بلکه از قرایت های غیررسمی حمایت کردیم.

علی صابری گفت:متاسفانه جنبش دانشجویی بعد از پایان دولت سید محمد خاتمی دیگر فرصتی برای آرمان گرایی و کنش گرایی نداشت.از سال 84 عملا این جنبش تنها به فکر حفظ حیات خود بود.تعطیلی انجمن های اسلامی و دیگر تشکل های دانشجویی تنها برای ما یک درخواست باقی گذاشته بود که آن هم این بود که بگذارید ما نفس بکشیم.
وی افزود:اساسا جنبش دانشجویی در یک جامعه دموکراتیک شکل نمی گیرد.جامعه ای که نقد و فضای باز سیاسی وجود دارد نیازی به جنبش های دانشجویی ندارد.زمانی به این مغوله نیاز داریم که جامعه از رفتار های دموکراتیک از سوی حاکمیت منزوی می شود.در حقیقت شکل گیری جنبش دانشجویی نیازمند بستر غیر دموکراتیک و غیر دموکراسی در جامعه است.


 


نظرات بازدیدکنندگان محترم
هیچ نظری یافت نشد
 
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی:    
آدرس ایمیل:    
متن نظر:    
   

 

کد امنیتی:  

 

 
 
جدیدترین عناوین خبری